301 Moved Permanently

Moved Permanently

The document has moved here.

Yazı Detayı
05 Haziran 2019 - Çarşamba 14:04
 
BABAM
Akif Ozan Akçap
54983f5d3903847c1467
 
 

1961 Temmuz'unda Tekelci Ali Ekber'den olma "Acem kızı" Güler'den doğma bir Aslan burcu "KARTPOSTALCI ÜMİTİN" Oğluyum.

1971-1978 yılları arasında VAN'ın Tekel İşletmesinde memur bir babanın oğlu olarak Babasının 9 nüfuslu ailesine ek gelir için İstanbul'dan getirtdiği Ünlü Aktör ve Şehir Kart Postallarını Resimde gördüğünüz yerde satmaya çalışan bir BABANIN , ASLAN Yürekli Bir babanın oğluyum.

Bayramları bayram gibi yaşayamadım ben oğlum.Dediğinde gidip odama hıçkıra hıçkıra ağlamıştım.

Benimle hiç bayram namazlarına gelmek istemez sen git oğlum ben yatacam dediği sesi hala kulağımda yankılanıyor.

Sebebini çok düşünüp idrak edemediğimde çocuktum...Camii'ye arkadaşlarım babalarıyla geldiğinde imrenirdim.

Çocukluk işte...Koşarak eve gittiğimde babam ya yatıyor olurdu , yada ben camiiden gelene kadar bayram sabahlarının vazgeçilmezi ailecek yapılacak olan "KAHVALTI" mız için kalkıp imrenerek yaptığı  ellerinden yemeğe doyamadığımız "BENİM MENEMENİM HOŞTUR"diye güldürdüğü o günleri ASLA UNUTMAM...

Yaşayamadığı çocukluk yıllarını anlatmaktan hep kaçınırdı.Sorarsak araya laf karıştırır geçiştirirdi.Şimdilerde daha çok idrak ediyor insan Memleket özlemini ,  içinde kalan ukdelerini , çocukluk yıllarını...

Dedem 1997 yılında vefat ettiğinde henüz çocuktum... Yaşım 8.

Öncesinde uzun yıllardır hayat mücadelesi içinde gitmediği yurduna gidiş sebebi gönül yangınıydı.BABA'SIYDI...ATASI...

36 Yaşında Dedemi , Babasını kaybetmenin yokluğu içerisinde yetim olarak gitmişti yurduna..

Döndüğünde ise başkaydı...hayal meyal hatırlıyorumda bana İRAN Pazarından aldığı oyuncağı...UNUTAMAM.

Kim bilir belkide acısını dindirmenin en büyük sebebi evladına aldığı hediye ile güldüre bileceği bir yüzdü.

Yıllar geçti aradan , hayatın içerisinde acı tatlı ailevi telaşlarımız oldu.

1993 Yılının 17 TEMMUZ'unda adını "HAZAL" kelime anlamı kuruyup düşen dal olarak bildiğimiz aslında sakinlik sadelik anlamıda içeren bir kız evladı oldu babamın.

Adını hep koymak istediği "OZAN"gibi "HAZAL"ıda çok istemiş babam.Annem söyler hep baban çok sevdiği için koyduk isminizi diye..

Hikayesi buraya kadar değil tabi babamın.Antalya Otogar İşletmesinde VAN'lı ÜMİT olarak bilinir.Birçok garibana , memleket özlemi çeken derbedere , hemşehrimize eli uzanıp dokunmuşluğu vardır.24 yılını verdiği bu camia için hatırıda sayılır hani.

Emeklilik zamanı geldiğinde ayrılması çok zor oldu bu camidan.Artık dinlen yorma kendini bizimde elimiz ekmek tutuyor dememize rağmen çocukluk yıllarından kalan çalışma alışkanlığı durduramadı hiç babamı.

Yorgundu..Çocukluk yıllarında başladığı üstüne birde memleket sevdası içinde kavrulduğu ama sebebini bilmediğimiz o içli zamanlarını anlatmazdı.

Espirili tavırlarıma güler , soğuk espirilerime kızar  anneme " vallah tiyatrocudur " der hepbirlikte gülerdik.

Babaannemin rahatsızlığı haberini aldığımızda hemen gidelim baba diyip uçak bileti bakmaya başlamıştım.

Emekli maaşımı alayım gidecem oğlum dedi.Beraber gidelim baba benide götür dediğimde masrafın çoktur oğlum ben gideyim senle baharda yine gideriz diye beni hep bekletti.Uçaktan korktuğunuda çekinerek söylerdi.Otobüscü arkadaşları ile gitmeyi daha çok istiyor hatta bir arkadaşı araba almaya gelecek olduğu için ona arkadaş olup gitmeyi bile düşünmüştü memleketine.

Uçakla zaman kaybın olmaz rahattır dememize aldırış bile etmiyor korkusunu da ele vermemek adına bizi hep savuşturuyordu.

Neyseki sonunda ikna etmiştik babamı uçakla gitmeye..

9 MART 2019 Sabahına almıştık bileti...22 Yıl sonra ilk gidişiydi babamın memleketine.

7 Gün kaldı memleketinde, babaannemi gördü ona moral verdi "MENEMEN" yaptığını anlattı bize, dedemi babasını ziyaret etti kabrini elleriyle boyayıp eskiyen yazısını yazdırdığını anlattı. Çocukluk arkadaşlarını ilkokul, lise yıllarındaki arkadaşlarıyla buluşup yılların acısını çıkarttığını hele hele uçağın ne kadar hoş olduğunu bunca zaman boşuna korktuğunu anlattı. Bundan sonra her sene gelirim diyede iç geçirdi. Mutluluğu tarif edilemez denilecek kadar büyüktü.

Çarşıya çıkıp dolaştığında  , tekel binasının önünden geçtiğindeki bu fotoğrafın çekildiği yerdeki ruh halini şuan evladı olarak ben hissedebiliyorum.

Elindeki sigara yaşanmamışlıklarına , İstemeyerek vazgeçtiği ama hayatını kazandığı o yıllara , Yıllar sonra orada olmanın biraz tatlı biraz acı hissiyatına.

Anlayabiliyorum.Bende Bir BABAYIM..

Dönüş vakti geldiğinde tarih 16 Mart 2019'du helallik aldı anasından,kardeşlerinden.Yıllardır görmediği arkadaşlarından dostlarından.

Döndüğünde aldığı İMANLI VAN PEYNİRİNİ, VAN ÇÖREĞİNİ, AÇIK TANDIR EKMEĞİNİ, BALI (VANSPOR-KARA KOBRA) Atkımı kardeşime bana ve kendi evine eşit pay etmişti.

Mutluluğu 15 Gün sürdü babamın.22 yıldır hasretiyle yaşadığı memleketinden geleli henüz 2 hafta olmuşken , memleket anılarını doya doya anlatamamışken ,dostlarını yad ederken tam onbeş gün olmuştu.Eve geldiğinde İMANLI VAN PEYNİRİ çekmiş canı.Tamda bir MİRAC gecesi Kalp Krizi geçirip ebediyete gitti babam.

01.04.2019 Saat 11:45 de kaybettik babamı.Oysaki ertesi gün 2 Nisan VAN'ın kurtuluş yıldönümüydü....

Yarın sabah yine bir RAMAZAN Bayramı sabahı...Sen yine yoksun BABA... Ben 30 Yaşında olmama rağmen yine o babasıyla gelen çocukları görünce içlenip kalıcam ,  koşa koşa gelicem evine...Menemeni beklicem baba...Seni beklicez babam.

Işıklar içinde uyu babam. Allah'ım mekanını cennet mekanlarından nasip etsin. Allah’ıma emanetsin babam.

Alışamadım gidişine.

Zor...Bayramları evlatlarınıza lütfen bayram gibi yaşatın.Örf ve adetlerinizi lütfen aktarın ki  geleneklerimiz yaşasın.

Ve bol bol fotoğraf video çekin anı biriktirin.

Tüm baba'sızların, tüm hemşehrilerimizin tüm İslam aleminin ramazan bayramını kutlar büyüklerimin ellerinden küçüklerimin gözlerinden öperim.

Babamın bir sözü ile veda edeyim.

Kenara koyma rüzgar atmasın

Güneşe koma rengi solmasın

Beni sevmeyen eline almasın

Beni sevenlere hatıra kalsın.

ÜMİT AKÇAP

25.07.1961 – 01.04.2019

 
Etiketler: BABAM,
Yorumlar
Diğer Yazılar
Haber Yazılımı