Yazı Detayı
20 Aralık 2016 - Salı 15:18
 
Kara tren...
Azmi İlvan
 
 

1977 yılında, Van'dan İstanbul'a amcaoğluyla yolculuk yapacağız, Gece yarısı 0'30 da Van iskelesinden Feribota bindik. Feribot tren vagonlarını alır, İran'dan gelen yükleri batıya taşımak için Feribota yüklenir ve yolcular ile birlikte Tatvan'a oradan Trenle İstanbul'a giderdi.

Bizde o kara tren ile yolculuk yapacağız. Daha önce birkaç kez gittiğimden tecrübeliydim. Kumanyalar hazırlanmış ve yanımıza bir kitap ve aldığımız gazeteler ile yola çıktık.

Yol uzun, 4 gündüz 3 gece sürüyor. Kara Tren bu tıngır mıngır ağır aksak giderdi.

Kömürlü ve vagonları ayrı ayrı adlandırılır. Normal ve Kuşetli diye. Normal vagonlarda 6 yolcu olur. Kuşetli biz Vanlıların dediği gibi, Tango (sosyete) olanlar Kuşetli de giderdi, O da 6 kişi alır. iki aşağıda iki yukarıda, iki de orta kat olmak kaydıyla yataklı vagonlardan iki tane olur ve her vagonda 4 oda olurdu. Gece saat 23'00 suları kondüktör gelir yatakları açar ayarlar iyi geceler der giderdi.

Evet, yolculuk feribotla başlar Tatvan'da Kara Tren'e aktarma yapar yolculuk başlardı. Trenler hareket etmeden mutlaka düdük çalardı.

O düdük sesi her nedense beni hüzünlendirirdi, Ayrılığın verdiği bir burukluk sanırım.

Vagonlardaki diğer yolcular ile Muş ovasına gelene kadar tanışma ve yakınlaşma olurdu, İlerleyen zamanda kumanyalar paylaşılır ve samimiyetin ilk adımları atılırdı. Yol uzun 3 gece 4 gündüz, sanki bir ömür gibi gelirdi. Hiç konuşmadan bu yolculuk çekilmeyeceğinden kısa zamanda diğer yolcular ile kaynaşma sağlanırdı.

Kolay değil, uzun zaman bir aradasın ve hayatına giren insanları tanıman lazım.

Kimisi ortak tanıdık kimisi uzaktan akraba kimisi de tamamen yabancı.

Ama o ortamda Yoldaşsınız.

Ve Tren yolu tükettikçe, zaman geçirmek için cam kanarından dışarıyı seyreder ve koridorlarda tur atardık.  Gece uzun ağırlık çöküp yatmak ister beden. Trenin ritmik sesi ve hareketleri bir güzel uyku çekmemizi sağlardı. Arada üst yataktan düşenler olurdu ama alttakinin canı çıksın misali kahkahayla yolculuk sürerdi.

İnanın saydığım telgraf telleri anılarımda yer edinmiştir.

Kasabalardan şehirlerden, ilçelerden köylerden geçer, bazen tren kazanına su koymak için yarım saat mola verilirdi. Bu molalar da haşlanmış yumurta başta olmak üzere bazı yiyecek ihtiyacını satın alarak karşılardık. Hele ıssız kasabalardan geçerken kasabalı çocukların okunmuş gazete var mı diye sorup isteyerek, dış dünyadan haberler almasını sağlardı.

Nedendir bilinmez bazen çocuklar tren'e taş atardı, yaralananlar olurdu, bazen cam kırılırdı. Haylazlar der kızardık.

Batıya yaklaştıkça bizden istekler azalır, bize bir şeyler satmalar başlardı. Bazı satıcılar trene biner bir sonraki durağa kadar satış yapardı.

Ama yolculuğun en zor kısmı, ki hele kışın yolculuk yapıyorsan, Sivas ve Kayseri olmak üzere zemheri soğuk bölgelerde iliklerimize işlerdi.

Ankara da yolcuların bir çoğu inerken, eğer aynı kompartımandaysak vedalaşmalar başlardı. Sanki yakınlarından ayrılıyorsun gibi, bir ayrılık hüznü de orda yaşardık.

Ve Ankara İstanbul, arası Eskişehir Sakarya ve Kocaeli yani Pişmaniye cennetine yolculuk başlardı.

Ve Pişmaniyecilerin, almayan Pişman dediğini dün gibi hatırlarım.

Ve;

Derken İstanbul,

Yani İstanbul'un kapısı Haydarpaşa Gar'ında, son bulurdu yolculuk. Şimdi ne Haydarpaşa kaldı ne İstanbul'un kapısı.

Tüm Yolculuğa çıkanlara, yakınlarına Kavuşmak dileğiyle, Allah Kavuştursun diyorum. Aze…

 
Etiketler: Kara, tren...,
Yorumlar
Diğer Yazılar
Van Gölü yeni nesiller için yaşamalı
Sessiz dostlarımız...
Yapabildin mi çocuk?
Estetik...!
Tosun Özister...
Fevzi Leventoğlu Parkı...
Sakin atın tekmesi...
Lüks hayat…
Duymam, Görmem, Konuşmam...!
Düşlerimi Seviyem...
Kes, Kopyala Yapıştır...
Akköprü Deresi Döğüş Olimpiyatları...!
Değişim...
Van sevgisi tez konusu olmalı.!
Anılarda ki faytonlar...
Seçmelimiyiz...?
20 Mart Dünya Mutluluk Günü
Ne Günlere Kaldık..!
Köy Kent Yaşamı...
Üst Kat'dakiler...!
İnsanlığın bittiği an...!
Susma Hakkı...!
Duvarlar...!
Vergi kutsaldır...!
İncili Çinekop...!
Gelenek mi, Magandalık mı?
Vanlı Olamayan Vanlılar...!
Yüklük...
''Van sen ne ğoşsan''
Devran...
Sen, traktör nedir bilirmisen?
Sıradan Biri...!
Basiret...
Huzur...!
Medeeeet…!
''İşte Gidiyorum Çeşm-i Siyahım...''
Rüyadan Uyanmak...
Ağustos da Van…
Alabuluz....
Teşekkürler VANSESİ....
Yağmacılık...!
Akköprü Mezarlığı....
Van'ın esmer canları...
Medeniyet....!
Ayak İzleri....
Gazoz Kapakları...
Vandaki Torpağ Evimiz...
Düşlüyorum...!
Yaz dedi gönlüm...
Ak Saçlılar...
Sinema Pin (Kümes Sineması)
İlişkiler...!
Dünya Vanlılar Günü...
100'e 1 kala...
Kader mi, Tercih mi?
Lider Sevgisi mi? Vatan sevgisi mi?
Unutmak...!
Van'a Davet...
Önce Ahlak...
Örgüye Başlarken...
Şeker Çuvalı...
Yarınlar....!
Nağır geliyooor..
Son Durak...!
İyi Günün Dostu...!
Düşler Ülkesi...
Organ Bağışı...
Mevsim Değişikliği...
Bakış...!
Tarifi Zor, Hasreti Kor Şehir VAN
Zayi…!
Duyarsız Duyarlılar…!
Yarım...!
Van’da 8 gün
Aylardan KASIM…
Ve Van'a kış geldi…
Cumhuriyet Bayramımız kutlu olsun
Van Ferit Melen Havaalanı…
Van Göl'ü, İlk Aşkım…
Van'ın Sesi...
Van ve Nostalji...
ŞEŞE Gecesi…
Van Denizi ve Ben
İnsanları Seviyor muyuz, Sevmiyor muyuz?
Haber Yazılımı